Ach en wee

Ach, ach, hoe zwaar is mijn gemoed,
nu lijf en brein niet meer zo goed,
ik vraag me af wat mij nog leven doet


nu ik me keer op keer vergis,
herhaald geheugenstukjes mis:
ach, ach, hoe zwaar is mijn gemoed!

Men deelt alvast mijn erfenis,   
helaas zie ik juist dat heel goed,
ik vraag me af wat mij nog leven doet.

De straat voelt als een hindernis,
herken geen mens, zie vaag een groet,
Ach, ach, hoe zwaar is mijn gemoed

terwijl ik klungel met mijn scoot,
daarbij steeds hulp inroepen moet,
ik vraag me af wat mij nog leven doet.

Komt na dit zuur nog ooit wel zoet,
vraag ik de duif die t’rug roekoet.
Ach, ach, hoe zwaar is mijn gemoed,
ik vraag me af wat mij nog leven doet.

Ontvang elke week de nieuwste gedichten en korte verhalen

Wij doen niet aan spam! Lees meer over ons privacybeleid

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *